انسان و رسانه

رسانهْ واقعیتی پُرسروصدا و هیجان‏انگیز است و، مانند همۀ شئون مدرن، خاصیتی جاه‏‌طلبانه دارد. ازاین‏‌رو، می‏‌توان انتظار داشت آن‏گاه که پای رسانه به جایی باز می‏‌شود جای هنر و اندیشه تنگ شود. رسانه «توجه» را به خود معطوف می‏‌کند و توجهْ همۀ دارایی هنر و اندیشه است که به تاراج می‏‌رود‏. بی‏‌محابا سخن گفتن و سخن شنیدنْ همگان را از شنیدنِ سخنِ حقیقت محروم می‏‌کند. زبانْ خانۀ وجود است. نحوۀ هستیِ ما در زبان ما آشکار می‏‌شود. آن‏گاه که انسان گوش می‏‌سپارد می‏‌تواند هستیِ اصلی خویش را بیابد. اما اکنون که رسانه‏‌ها به‏‌جای انسان سخن می‏‌گویند، گویی هیچ صدایی به گوش نمی‏‌رسد.