گزینه اشعار حسین منزوی

ای برآورده ی اصل شب مهتاب و پگاه! نازپورده ی خورشید و نظر کرده ی ماه چون خدا ساختنت خواست به دلخواه نخست گلت آمیخت به هفتاد گل مهر گیاه مشتی الماس ز شب چید و به چشمت پاشید تا درخشان شود این گونه به چشم تو نگاه … برقی از چشم تو ان گاه در آدم زد و سوخت خرمن آدمیان را هم از آن طرفه گناه چون که مطلوب ترت دید و از او خوب ترت از سر زهره گرفت و به تو بخشید کلاه آری این گونه تو را ساخت خدا و پس از آن روی زیبای تو بر حسن خود،آوردگواه تا شکیبیم دهد و صبر به زدان زمین، از بهشت سوی من،هدیه فرستاد